‘Ik was zeven maanden zwanger en kreeg een hersenbloeding’

Vandaag op de ‘Europese dag van de beroerte’, vertelt een patiënt  van de fysiotherapeut haar verhaal. Simonne van Gennip, journaliste,  schrijft in haar boek ‘Een foutje in mijn hoofd’ over haar hersenbloeding op het moment dat ze zeven maanden zwanger was. In haar boek vertelt ze onder meer over haar ervaringen met zorgverleners, zo ook met de fysiotherapeut. In een zeer inspirerend gesprek stelden we haar een aantal vragen.

Wat was de rol van de fysiotherapeut in jouw revalidatie en speelt hij/zij nog steeds een rol?

“De rol van de fysiotherapeut was erg groot. Toen ik in het ziekenhuis lag, kwam er al een fysiotherapeut, al weet ik daar niets meer van. Er moest worden gezorgd dat mijn rechterbeen en -arm enigszins werden bewogen. Zelf kon ik dat niet.
In het revalidatiecentrum kreeg ik twee keer per dag fysiotherapie. Ogenschijnlijk makkelijke oefeningen kostten mij veel energie. Twee fysiotherapeuten behandelden mij. Het waren betrokken en aardige mensen.
In het begin begreep ik niet waarom ik daar verbleef. Ik voelde mij soms onbegrepen en dat beschrijf ik ook in het boek. Ik miste ook één iemand die de zorg coördineerde. Niet alleen in het revalidatiecentrum, maar ook in het ziekenhuis en later thuis. Iemand die mijn verhaal kent én alle zorgverleners met wie ik te maken had.

Wat gebeurde er toen je eenmaal thuis was?

Ik heb zo'n drie jaar fysiotherapie gehad. En ik ben nu, zes jaar na mijn hersenbloeding, weer gaan sporten onder begeleiding van een fysiotherapeut. Het is belangrijk dat iemand me begeleidt, omdat de rechterkant van mijn lichaam minder sterk en minder gecoördineerd is dan de linkerkant. Ik ben erg blij dat dit bestaat, omdat dit veel betekent voor mijn fysiek functioneren.

Waarom heb je dit boek geschreven en wat wil je de lezers meegeven?

Ik was, voordat dit gebeurde, schrijvend journalist. Na mijn hersenbloeding kon ik niet meer lezen, ik wist zelfs niet wat het was. Langzaam kwamen dingen terug, maar ik moest daar veel voor oefenen en dingen opnieuw aanleren. Het schrijven van mijn boek begon als oefening. En ik schreef het voor mijn dochter om haar mee te geven in welke situatie zij op de wereld is gekomen. Inmiddels heb ik een tweede dochter van anderhalf jaar en denk ik na over een nieuw boek over niet aangeboren hersenaandoeningen.”

 

Simonne: “Ik wil de lezer vooral levenskracht meegeven, want er is zoveel om voor te leven”.

 

Lees ook: hoe u met fysiotherapie de lichamelijke problemen door een beroerte vermindert.